LITERAIR WERK

THEATRAAL WERK

RECENSIES

BELLA

 

'Vandecasteele is een explosief (literaire) genre op zichzelf: hij is een literaire guerrillastrijder die tegen de vierkant draaiende wereld strijdt met woorden die de meest merkwaardige en donkerformidabele allianties aangaan.'

Knack Focus (over de live versie Habeas Corpus)

 

JUNGLE

 

'Feit is dat je er door Jungle van doordrongen raakt hoeveel betrokkener Vandecasteele is dan de meeste van zijn collega’s. Wat voor de ene schrijver het inwisselbare decor is, is voor Vandecasteele de hoofdzaak: de wereld rondom het ego zullen we maar zeggen. Origineel boek.' ***

NRC Handelsblad

 

'Flitsend, soms hilarisch, maar vooral ook verontrustend' ****

De Morgen

 

'Jungle zit onze realiteit op de huid'

De Standaard der Letteren

 

'De boeken van Joost zijn helemaal van deze tijd: dystopische grotestadsromans, volop 21ste eeuws'

Herman Brusselmans

 

'Leve de waanzin dan maar? Een fascinerende monoloog'

Hebban

 

VEL

De Morgen

(geen recensie)

focus knack

(niet geil genoeg)

De Standaard

(te fictief voor een fictieboek en het hoofdpersonage zou de recensente niet kunnen krijgen, dus slecht boek.)

MASSA

uit recensie De Standaard

In de Vlaamse literatuur van de 21ste eeuw is Joost Vandecasteele een unicum. Hier hebben we een auteur van guerrillaproza: hij werkt snel, permitteert het zich om bochten af te snijden in de formuleringen en schildert de gaten in de plot dicht met een expressionistisch palet en veel gusto. Tegelijk is zijn werk uitzonderlijk levendig. Het barst van de ideeën - geen gering goed in een literair landschap waar één verhaalideetje, uitgesmeerd over tweehonderd bladzijden braaf en kiemvrij proza, al heel erg knap en flink wordt bevonden.

uit recensie Humo

Ons geploeter in de global village, het economische bellenblazen, en hoe waarheid en fictie een voortdurend neukend koppeltje vormen: met die gegevens is een schrijver hier superieur aan het klooien gegaan. Uit interesse en bezorgdheid, want: 'De toekomst is een klootzak met wie niet te sollen valt.'

uit recensie De Morgen

Hallucinant en bijwijlen hilarisch.

uit recensie Knack

De veelheid die in Massa beukt, hapt en reutelt, zegt alles over de ambitie van deze roman. En ambitie juich ik graag toe.

uit recensie Cobra.be

Op zijn best weet Joost Vandecasteele de lezer met zijn kennis, zijn panische verbeelding en de koele ontleding ervan te bekoren, zelfs te imponeren.

uit recensie Het Nieuwsblad

Een Vlaamse roman die er écht toe doet!

uit recensie Metro

Met 'Massa' heeft Vandecasteele in het begin van het jaar al een roman klaar die mee kan dingen naar de titel 'boek van het jaar'.

uit recensie NRC

Knap bedacht en aanstekelijk verteld. [...] Beelden die maken dat je je een roman blijft herinneren.

uit recensie Brussel Deze Week

Een superieure ideeënroman die bulkt van de rake en ongewone inzichten, observaties en prognoses.

uit recensie De Groene Amsterdammer

Een dystopie van de zuiverste soort... Een kolkende satire... En een vernuftige scifi-thriller.

 

HOE DE WERELD PERFECT FUNCTIONEERT ZONDER MIJ

uit recensie Knack

Debutant-alchemist Joost Vandecasteele transformeert in tien stadsverhalen gierende angst tot zwarte romantiek. Welkom in de nachtmerrie van CityBis. In een hevig coloriet en met sardonische humor schildert Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij, het debuut van Joost Vandecasteele, de contouren van een antiutopie die in de Vlaamse literatuur van het korte verhaal tamelijk ongezien is. Kortom, Vandecasteele is niet je doorsneedebutant die uitpakt met de obligate, schrijnende getuigenissen uit la Flandre profonde. Hij toont daarentegen hoe de onmiddellijke, grootstedelijke toekomst er zou kunnen uitzien en hanteert daarbij een rauwe, directe stijl die zijn personages nauwelijks op adem laat komen, laat staan de lezer.

Op de vierkante centimeter demonstreert Vandecasteele rechttoe rechtaan zijn talent voor het filmisch detail en de scherpe montage die zonder commentaar de hoofdpersonages in hun noodlot stort. In het titelverhaal, dat de allures heeft van een korte roman, laat Vandecasteele zien waartoe hij misschien ooit tot staat is: een dystopische roman te schrijven van een visionaire kracht die in de Nederlandse letteren voorlopig ver te zoeken is. Vandecasteele heeft zijn literaire debuut dus zeker niet gemist.

Uit recensie volkskrant

Eenzaamheid troef. Verveeld en ongeremd gaan de jonge mensen in de verhalen met elkaar om. Een enkeling heeft een soort traject voor het bouwen van een huisje-boompje-beestje bestaan. Er is weinig liefde en verbondenheid tussen deze dolende twintigers, maar wel veel seks. De plastisch beschreven bedscènes, maar ook de maatschappij- en cultuurkritiek doen aan Michel Houellebecq denken.

Maar Vandecasteele is een doemdenker met humor, én een meeslepende verteller. Af en toe treedt de stand-up comedian in hem naar voren en maakt hij harde grappen. Zijn verhalen brengen de realiteit aan het wankelen met beelden uit een andere wereld, als ‘een reeks van snel gemonteerde foto’s over hoe alles verdwijnt’.

uit recensie De Morgen

Zijn ontsporende, jonge personages bewegen zich door een grootstedelijke postapocalyps vol seksuele uitspattingen en op de loer liggend geweld, terwijl ze verveeld consumeren bij de beesten af. Vandecasteele troont ons mee in een spooky en hedonistisch universum dat slechts een paar ademtochten in de toekomst ligt. Daarbij spreidt hij een torenhoge ambitie tentoon, zoals gesuggereerd in het verhaal ‘Waarom ik doe wat ik doe’: “We laten verhalen achter als afgewerkte appartementsblokken, zetten een stap terug om te kijken of ze standhouden tegen de elementen en opvallen in de skyline tussen duizend andere.” Hij mag gerust zijn: dat doen ze. Vandecasteele zuigt je mee in een driftige, neurotische nachtmerrie waaruit je niet ongehavend terugkomt, maar waar je ook steeds weer in wilt verdwijnen.

uit recensie De Standaard

Bij Vandecasteele is de humor zwart en de rest nog donkerder. Pessimisme à la Michel Houellebecq dan? Nee, eerder een wereldbeeld waarin de angst domineert. Angst voor inbrekers, angst om door bepaalde buurten van de stad te wandelen, angst voor wat je onbewust in andere mensen kan ontketenen.

Met zijn donker-komische toekomstvisie toont de schrijver zich de facto een onheilsprofeet. ‘Misschien gunde God ons nog één keer een blik en dacht hij bij zichzelf: Beter dan dit wordt het nooit’, schrijft Vandecasteele. Met Hoe de wereld... is hij in één klap de meest pessimistische, misschien zelfs de conservatiefste van de jonge Vlaamse literatoren geworden.

Aan de plus-zijde vinden we o.m. ‘Hand tot mond’. Samengevat: een jonge vrouw loopt vast in het ‘kankerboek’ dat ze aan het schrijven is, t.w. een van a tot z gelogen getuigenis over een ziekte. Zoekend naar een happy-end, komt de vrouw tot de vaststelling dat zijzelf vast zit in haar leven. Haar writer’s block reflecteert haar leven. Ze gaat op zoek naar een vervangster, een stand-in. ‘Het lost de tumor in de kop niet op’, schrijft de auteur. Een groot stilist is Vandecasteele vooralsnog niet, maar als je zulk een zin kan schrijven hebben wij redenen om uit te kijken naar meer werk.

NOG RECENSIES

http://bibman.blogspot.com/2009/06/hoe-de-wereld-perfect-functioneert.html

http://recensieweb.nl/recensie/2966/Opgesloten+in+een+levensgrote+supermarkt.html

http://www.goddeau.com/content/view/6285

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/archief/2.1222/cultuur%2Ben%2Bmedia/1.512327

http://www.cuttingedge.be/books/reviews/156060

http://www.8weekly.nl/artikel/7250/joost-vandecasteele-hoe-de-wereld-perfect-functioneert-zonder-mij.html

http://www.cjp.be/recensie/2009/03/16/wereld-vol-overdreven-obsessies-en-vunzigheden

OPNIEUW EN OPNIEUW EN OPNIEUW

uit recensie De Standaard

Op de voorgrond zien we personages met psychologische diepgang, die de lezer echt bezighouden. Iedereen zal supporteren voor Penny (en terecht, ze is geweldig), maar met het ambiguë personage Alex heeft Vandecasteele zichzelf overtroffen. Ook hun relatie is boeiend: even verwrongen als romantisch, even ontroerend als ziek...Opnieuw en opnieuw en opnieuw is hét boek voor lezers die de Vlaamse literatuur gewoonlijk terzijde leggen: driehonderd bladzijden hoogstaand entertainment, met personages die je iets doen en thema's die je blijven plagen, lang nadat het boek zijn vuurwerkachtige finale heeft bereikt. Een superbe roman.

uit recensie De Morgen

(De Morgen vond het boek maar niks)

uit recensie Boekenkrant

Joost Vandecasteele is een rasverteller die zijn waarnemingen subliem in pakkende scènes kan omzetten en een groot voorstellingsvermogen heeft.

uit recensie Knack

Met Opnieuw en opnieuw en opnieuw injecteert Joost Vandecasteele een razend toekomstvisioen in het bloed van zijn lezer, meer echt dan reëel... In het samengaan van fysieke noodzaak en onmogelijkheid ontstaat immers een heftigheid die blootlegt wat echt is. Vandaar dat zijn stijlmiddel bij uitstek de hyperbool is, de overdrijving.

Door te overdrijven en zo 'een waar-achtige fantasie op de rand van het geloofwaardige' te creëren, openbaart Vandecasteele de logica die onze realiteit aandrijft én waar die in de toekomst toe leidt. In die zin is 'de perfecte catastrofe' waarin de roman eindigt, ook de perfecte wake-up call.

 

uit recensie Goedele

Hard, rauw en geil... In Neo-Sparta kruisen hoer-verzetsstrijdster Penny en politieheld Alex de degens en hun liefde terwijl de teloorgang van de brave new world onvermijdelijk is.

Uit recensie Volkskrant

In dit genre gaat het om tonen van bombastische scènes, en van indirect maar gruwelijk drama, iets waarin Vandecasteele Volume na Volume glansrijk slaagt... Deze roman is iets nieuws, maar met de zweem van het oude. Het is curieus, eigenaardig en boeiend tegelijkertijd om eeuwen van verhalen samengebald te zien in een enkele roman.

Uit recensie Vrij Nederland

Vandecasteeles vette geweld werkt... dankzij een meeslepende stijl. Het ligt niet alleen aan de onderwerpkeuze dat Opnieuw en opnieuw en opnieuw overtuigt... Vandecasteeles rauwe gevoel voor humor is voelbaar in elke zin.

NOG RECENSIES

http://www.metrotime.be/UserFiles/DigiPaper/nl/20100713/9/MVLMP-0-20100713-09.pdf

http://www.cjp.be/recensie/2010/06/22/masochistische-samenleving-van-neo-sparta

http://www.dereactor.org/home/detail/bravoure_opnieuw/

http://www.recensieweb.nl/recensie/3293/Laat+varen+alle+hoop%85.html

________________________________________________________________________

Sorry voor alles

uit recensie de standaard

...Ga naar Sorry voor alles van het Brusselse jeugdtheater Bronks en aanschouw een van de meest radicale, intellect kietelende, emoties bespelende en bovenal grappige jongerenvoorstelling sinds jaren...

uit recensie de morgen

...Niet vaak maakt een roekeloos voortdenderende theaterrit zo veel wervelende gedachten los.

uit recensie focus knack

...Een vrijgevochten toneelstuk dat bijtend en hilarisch is, dolt met theatercodes (en andere sociale, politieke en religieuze codes) en nergens zweverig of oppervlakkig wordt.

They eat people

uitrrecensie Cutting edge

...Het hele stuk is een prachtige parodie op het politieke spel dat ieder in de greep houdt...

 

uit recensie zone 03

...In dit zorgwekkende raamwerk wordt middels een humoristisch-intelligente tekst de concrete Belgische context gepast. Het ritme zit strak, schreeuwlelijkerds Zeguendi en Ben Chikha worden door regisseur Gielens in toom gehouden, een demonische Joost Vandecasteele speelt iedereen van de scène. Ook wanneer je zelf, als correct-linkse theaterintellectueel, openlijk te kakken wordt gezet, blijf je lachen. Dat is meteen de meest relevante vraag die They eat People stelt: welke waarheid wordt hier aangeboord over ons links-zijn, zo ontluisterend dat we ze moeten weglachen?...

uit recensie de standaard

...Het is geleden van Martens dat we nog eens zinnig politiek theater voorgeschoteld kregen; op dat punt is They eat people een aanrader. Als voorstelling is They eat people nog wat onaf, maar als tekst is de potentie onmiskenbaar: je kan je moeiteloos voorstellen dat een ander gezelschap hem op het repertoire zet. Een aanwinst...

uit recensie de morgen t 'They eat people' komen Union Suspecte en Abattoir Fermé akelig

...They eat people legt heel helder een onzichtbare mechaniek bloot en kweekt bij zijn publiek een noodzakelijke scepsis aan, een bijzonder gevoel voor het theater achter de werkelijkheid. Daar begint het politieke theater van vandaag...

 

Otaku

uit recensie De Morgen

...de intelligentste humor die Vlaanderen momenteel te bieden heeft. Geen goedkope woordspielerei of vuilbekkerij, zelfs geen absurdisme. Als Vandecasteeles comedy al een label behoeft, laat het dan 'apocalyptische humor' zijn. Vandecasteele laat een nieuw geluid horen op het kruispunt van comedy, theater en powerpointperformance. Met videoprojecties en slimme bespiegelingen over politiek, economie en religie. Een voorstelling die nog lange tijd stof tot nadenken geeft. Een onverschillig 'ja,en?' is geen optie meer... erk

uitrrecensie De Standaard (over De Nachten 09)

Met een voorsmaak van zijn aankomende theatershow Otaku bewees Joost Vandecasteele dat een overkoepelend thema als Berlijn en de Val van de Muur zich goed leent om zo breed mogelijk te worden geïnterpreteerd. De stand-up geschiedenisles van de cassante geestigaard begon bij het Olympische terrorisme van München 1972, maar sprong dan snel en zonder omzien óver de Muur. Om het te kunnen hebben over de bizarre mensenstreken (de propagandistische kinderprogramma’s van Hamas, een joods complot om Hitler te klonen en te berechten) waaraan het wereldbeeld van vandaag of morgen kan worden opgehangen. Vandecasteele is constant online op zoek naar aberraties waar een geestige, trieste, soms ook wel poëtische kant aan zit.

uitrrecensie De Standaard (over Theaterfestival 2010)

Vandecasteele lardeert zijn beschouwingen met een handvol messcherpe grappen, maar hem simpelweg een komiek of stand-up comedian noemen zou afbreuk doen aan de ernst en de kracht van wat deze man te vertellen heeft...

Het maalt allemaal maar door in Vandecasteeles hoofd en toch raakt hij in zijn verhaal het spoor nooit bijster. Hij laat zich niet bang maken en fantaseert liever over de toekomst. Vlaamse vluchtelingenstromen! Een persconferentie van God! Het einde van de wereld! Joost mag weten welk genre deze man beoefent, maar laat zijn stem alstublieft gehoord worden.

In Onaanvaardbare Staat

uit recensie De Morgen

...De inzet van Joost Vandecasteeles nieuwe show is hoog: comedy uit de entertainmenthoek halen waarin het fenomeen zich de afgelopen jaren zo salonfähig genesteld heeft en het terug die vrijplek geven van het eenzaam opgejaagd wild dat zich in het nauw gedreven tegen die slaafse meute honden en hun opzichters keert en zijn tanden laat zien. Maar bijtwonden hielden wij, die meute, niet over aan ‘ In onaanvaardbare staat’...

uit recensie De Standaard

Maar Vandecasteele is dan ook geen comedian. Hij houdt veeleer het midden tussen een getormenteerde toogfilosoof, verongelijkt om al wat er misloopt in de wereld, en een hoogbegaafde hofnar, veel te slim en taalwijs voor zijn koning. Zijn inhoudelijke analyse van een misbruikt begrip als ‘politiek correct’ klopt als een bus, maar de misbruikers zelf zou Joost Vandecasteele daarmee nooit kunnen overtuigen, voor zover ze al naar hem zouden luisteren. Zijn vergelijking tussen politiek en godsdienst verdient massale verspreiding, maar het zouden wellicht parels voor de zwijnen zijn.

uit recensie Focus Knack

Vandecasteele herleidt de stand-upcomedy tot zijn barre essentie: hij ontbloot met chirurgisch cynisme de zwakteplekken van een samenleving ‘in onaanvaardbare staat’. Pienter veegt hij de vloer aan met machtsgeile (extreemrechtse) politici en vraagt zich ongerust af wat er van een samenleving moet worden waar kritiek uiten gelijkstaat aan ‘gaybashing’ oftewel zinloos geweld. Vandecasteele vertolkt de woede van de minderheid (onder de kiezers) op een manier die niet de snelle lach op zoekt maar het intellectuele inzicht en de grinnik van herkenning.

Het maakt In onaanvaardare staat tot een zorgvuldig gecomponeerde tirade tegen de politieke en sociale wantoestanden (met uitstapjes naar porno, hondenhumor en Knorrsausgrappen). Stand-upcomedy over de minderheid die een eyeopener voor de meerderheid wil zijn.